عناوین آخرین اخبار : افتتاح نمایندگی معلولان پارس در فارس / قدردانی از نصب پیام‎های هشدار دهنده و پیشگیرانه شهرداری تهران /
موضوعات
Category
دوستان
Ferends
آرشیو
archive
آمار سايت
Site info
  بازدید امروز : 22
  بازدید دیروز : 615
  بازدید این ماه : 5010
  کل بازدیدها : 636341
  افراد آنلاین : 4
  تعداد مطالب : 1832
  تعداد نظرات : 18
  خروجی فید امروز : 0
  ورودی گوگل : 0
  بازدید کل : 461470
  تبادل لينک با 35 سایت
  زمان لود صفحه : 0.308 ثانیه
برترين مطالب
Best Posts
آخرین مطالب ارسالی
Last Posts
برخی از موانع داخلی توسعه‌ی گردشگری در ایران و راهکارهای تاریخی رفع آن‌ها -  شنبه ,۲۳ دی , ۱۳۹۱
تعداد بازدید : 439   دسته بندی : مقالات , مقالات گردشگری

برخی از موانع داخلی توسعه‌ی گردشگری در ایران و راهکارهای تاریخی رفع آن‌ها

0000000000000000000000000000000000000000000000000099

نویسنده: دکتر علی‌محمد طرفداری،عضو هیئت علمی بنیاد دایرةالمعارف اسلامی

 نقل از : http://www.istta.ir

گردشگری که به‌غلط صنعت نامیده شده و می‌شود، قدمتی به‌درازای تاریخ تمدن بشر دارد و آدمی در طول تاریخ همواره با موضوع سیر و سیاحت آفاق و اسکان مسافران و سیاحان به اشکال و با وسایل گوناگون سروکار داشته است؛ اما گردشگری به‌عنوان یک موضوع و رویکرد اقتصادی-علمی از جمله راهکارهای اقتصادی-فرهنگی نوینی به‌شمار می‌رود که در طول سده‌ی اخیر در جهان غرب به شکلی روشمند پدید آمده و در طول دهه‌های اخیر وارد سایر کشورهای جهان و از جمله ایران شده است.
در دوران اخیر، عواملی چون بالا رفتن سطح رفاه عمومیِ بخش عمده‌ای از مردم جهان، افزایش مراودات و ارتباطات مختلف و ضرروی میان سرزمین‌های متعدد گیتی، توسعه‌ی وسایل ارتباطی و حمل و نقل و نیاز عمومی کشورهای جهان به کسب درآمدهای اقتصادی و گسترش هرچه بیشتر مناسبات فرهنگی خود موجب شده‌اند تا مقوله‌ی گردشگری به یکی از ارکان اقتصادی روبه‌رشد تبدیل شود و از این‌رو، این موضوع به‌تدریج به‌صورت رشته‌ای علمی و تخصصی درآمده است که هدف اصلی آن توسعه‌ی این مسئله در جهت افزودن بر درآمدهای ملی هر کشور و گسترش روابط فرهنگی میان مردمان مختلف دنیاست. ‌


لیکن، از آنجا که هر اقلیمی دارای مختصات و ویژگی‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و دینی خاص خود است، روند توسعه‌ی گردشگری در هر کشور و اقلیمی، به‌صورت آگاهانه یا ناآگاهانه، خواسته یا ناخواسته، تابع مستقیم ویژگی‌های گوناگون همان کشور است. به‌بیان دیگر، نوع ساختارهای سیاسی و اقتصادی و فرهنگی هر کشور، به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم، یک عامل بنیادی در میزان رشد گردشگری به‌شمار می‌رود و بر این اساس هر نوع برنامه‌ریزی برای رشد گردشگری در هر کشوری، می‌باید بر خصوصیات سیاسی و اقتصادی و اجتماعی همان کشور مبتنی بوده و با توجه کلان و جدی به آن ویژگی‌ها انجام شود. بدون توجه به این مسائل و صرفا با تقلید از الگوهای غربی و بدون توجه به ساختارهای بومی، گردشگری متناسب با اقلیم ایران، آن‌گونه که باید، شکل نخواهد گرفت.
غالبا دیده می‌شود که برخی از متخصصان این حوزه در ایران، با مقایسه‌ی آمارهای رسمی مربوط به میزان رشد گردشگری ایران و مقایسه آن با بعضی از کشورهای دنیا، به نقد غیرواقعی سیاست‌های مربوط به امر گردشگری در ایران می‌پردازند، بی‌آنکه توجه جدی و چندانی به تفاوت‌های ریشه‌ای و ساختاری میان ایران با کشورهای مورد مقایسه، همچون امارات و دوبی، داشته باشند.
معمولا، به‌رغم اینکه مقوله‌ی گردشگری بیشتر با حوزه‌ها و رویکردهای اقتصادی و فرهنگی سروکار دارد، اما ساختارهای سیاسی، اجتماعی و دینی از نقشی محوری برخوردار هستند. مثلاً در ایران، عملاً شاهدیم که این ساختارها همچون ساختار و پارادایم روابط خارجی، تأثیر بسیار زیادی در گردشگری بین‌المللی داشته است. به‌عنوان یک راهکار می‌توان به تقویت حساب‌شده‌ی گردشگری داخلی و گسترش مناسبات فرهنگی میان ایران با کشورهای منطقه‌ی شرق‌میانه یا بعضی دیگر از کشورهای جهان اشاره کرد که از نظر سطح و نوع روابط سیاسی با ایران، از جایگاه مناسب و مطلوب‌تری برخوردارند.
افزون بر این‌ها، توجه اقتصادی صرف به مقوله‌ی گردشگری و بی‌توجهی محض به تبعات فرهنگی آن، ممکن است نتایج و پیامدهای مخربی، به‌ویژه برای کشورهای در حال توسعه در پی داشته باشد. نمونه‌های آشکاری از این پیامدهای مخرب را می‌توان در برخی از این کشورها، همچون بعضی از کشورهای شمال آفریقا و از جمله تونس، به‌وضوح دید که یک نمونه‌ی آن، گسترش فساد و سوءاستفاده‌های اخلاقی در میان نوجوانان این کشور از سوی گردشگران عمدتاً اروپایی و آمریکایی است که به‌صورت تدریجی و در اثر توسعه‌ی حساب‌نشده‌ی گردشگری بین‌المللی پدید آمده است.
در این میان، استفاده از راهکارها و روش‌های تاریخی می‌تواند نقش مؤثر و مفیدی در بهبود و توسعه‌ی روشمند گردشگری داشته باشد و این امر مستلزم توجه به رابطه‌ی میان تاریخ با گردشگری و بهره‌گیری این دو از یکدیگر است. رابطه و تعامل علم تاریخ با موضوع گردشگری، یک رابطه‌ی دوسویه است، بدین معنا که هر دو حوزه از جهاتی به یکدیگر وابسته‌اند و هر دو می‌توانند مکمل همدیگر باشند. شناخت و بررسی موضوعات تاریخی بدون دیدار عینی مکان‌ها و آثار تاریخی، شناختی نسبتا ناقص و در برخی موارد دشوار است. در مواردی دیدار عینی آثار و محیط‌های کهن می‌توانند تصویر تازه‌ای از اطلاعات تاریخی موجود عرضه کند. از سوی دیگر، گردشگری، صرف نظر از کارکردهای اقتصادی وسیع خود، نقش فرهنگی تعیین‌کننده‌ای در ارائه‌ی نگاه صحیح و مؤثر به گذشته بر عهده داشته و از طریق گردشگری می‌توان به توسعه‌ی معلومات و نگاه‌های تاریخی صحیح نیز همت گماشت.
در کنار این‌ها، در بررسی تعامل تاریخ با گردشگری باید توجه داشت که غلبه‌ی توجهات اقتصادی بر فرهنگی در حوزه‌ی مباحث گردشگری و توجه کمتر به بخش فرهنگی این حوزه، موجب شده یا می‌شود که عمده‌ی توانایی‌های مدیریتی و سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی و فکری در جهت توسعه‌ی گردشگری با هدف درآمدزایی هرچه بیشتر صرف شود؛ درحالی‌که می‌توان اهداف فرهنگی را نیز در این راستا مورد عنایت قرار داد و حتی از آن برای توسعه‌ی گردشگری و منافع اقتصادی آن بهره برد. بدین لحاظ، حوزه‌های تاریخ و گردشگری، از جهاتی لازم و ملزوم یکدیگرند و وجود تعامل سنجیده میان این دو بخش، نه تنها می‌تواند بر کارکردهای مؤثر فرهنگی و اقتصادی این حوزه‌ها بیافزاید، بلکه وجود این تعامل در کاهش تأثیرات منفی توسعه‌ی اقتصادی بی‌رویه گردشگری و بی‌توجهی مخرب به آثار و سایت‌های تاریخی نیز نقش اساسی خواهد داشت.
اما آنچه در این میان شایان توجه اساسی است، شیوه‌های تاریخی بومی ایران در مدیریت صحیح گردشگری و اسکان سیاحان و مسافران و احیا و بهره‌گیری از این شیوه‌هاست. یک نگاه گذرا به تاریخ اجتماعی ایران، آشکارا نشان می‌دهد که در ایران از دیرباز شیوه‌های گوناگونی برای جلب رضایت مسافران و تسهیل ارتباطات آن‌ها و تأمین امنیت کاروان‌های مسافری وجود داشته است که عمدتاً بر پایه‌ی اعتقادات دینی و آیینی و دارای کارکردهای مطمئن و مفیدی بودند که یک نمونه‌ی برجسته‌ی آن، نظام کاروان‌سراها و کاروان‌داری‌ها در طول سده‌های اخیر است و امروزه به‌راحتی می‌توان با احیای روش‌های آیینی و اخلاقی این ساختارهای تاریخی به توسعه‌ی نوع خاصی از گردشگری بومی و ملی در ایران همت گماشت.

Share
 ارسال در حدود 1863 روز قبل  نویسنده : wparsadmin  ۲ نظر   | ادامه مطلب »
  1. Ali می‌گه:

    hamin didgah haye sakht giraneye shoma hast ke khosusi saazi ro be tavigh mindaze

    aval ta akhar darin mostaghim va gheyre mostaghim bar zede khosusi saazi harf mizanid ye kam motalee konid dar donya va asarate mosbate khosusi saazi in saanato bebinid

    az ounjayi ke bayid midunam jenab doctor mosalat be zaban English bashan man mitunam vasashun tarjome konam

    • wparsadmin می‌گه:

      سلام
      ببخشید که با تاخیر تماس گرفتم
      من از دیدگاه سختگی رانه که شما فرمودید ، چیزی متوجه نشدم
      بهر حال از اعلام |آمادگی شما برای ترجمه خیلی خوشحال هستم و نیازمند به آن
      تلفن تماس من ۰۹۱۹۵۳۳۶۱۶۳